la’l-i lebün dillere düşmesin

Düşe nâdân ağzına korkum budur la’l-i lebün
Leblerün vasfında anun çün demem ey yâr şi’r

kaşının kenarındaki ben

Şöyle gird olmuş Firengistan birikmiş bir yere
Sonra gelmiş gûşe-i ebrûda hâl olmuş sana

dilber

Yok bu şehr içre senin vasf etdiğin dilber Nedîm
Bir perî-sûret görünmüş bir hâyal olmuş sana

cefa kılıcı

Tîz çekmezsen cefâ tîğin beni öldürmeğe
Öldürür âhir beni bir gün bu ihmâlin senin

Kasîde

Lâf derlerse eger işte kalem işte devât
Her sözüm isbât mümkin hendesî da‘vâ gibi

Terkîb-i bend

İç bade, sev güzel var ise aklı şuurun

Dünya var imiş, ya ki yok imiş ne umurun

cefa

Ne cefâlar idesin cânıma minnet bilirim

Virmez ol kâr bana zevk u safâdan gayrı